SINDS 2021 · ANTWERPEN
Rien tekende 4.000 flash-bladen voor ze Inke leerde er één te tekenen.
Dit is de lange versie van een klein verhaal. Een tweedehandsboekenwinkel op de Kloosterstraat, een boek met Sailor Jerry-flash van haar grootmoeder, veertien jaar achter een machine langs de Schelde, een stille burn-out, een bijzonder geduldige zwarte kat, en het kleine gereedschap dat uiteindelijk Inke werd. Wil je de korte versie, die staat op de homepagina.
Het flash-boek.
De grootmoeder van Rien hield een hardcover boek met flash-bladen van Sailor Jerry uit de jaren 60, gekocht in de jaren 70 in een tweedehandsboekenwinkel op de Kloosterstraat in Antwerpen. Rien vond het op haar dertiende achter een stapel fotoalbums en trok elke pagina over met overtrekpapier en een 2B-potlood. Ze heeft de overtrekken nog, en het boek ook. De rug wordt bij elkaar gehouden met linnen tape.
Veertien jaar achter een machine.
Ze begon haar leertijd op haar negentiende bij een oude Scheldetatoeëerder die alleen op dinsdagnamiddag walk-ins aannam en weigerde om van telefoonfoto\'s te werken. Veertien jaar later had ze meer dan 4.000 flash-bladen met de hand getekend, was ze gespecialiseerd in American traditional en Belgische volksmotieven, en had ze een reputatie opgebouwd voor tattoos die na twintig jaar nog proper leesbaar waren. Dat was heel haar opleiding. Er was geen school.
Waarom Inke begonnen is.
In 2021 was ze het moe. Moe van klanten Instagram-referenties sturen die nooit bij hun huidtint pasten, moe van uitleggen waarom een donker fine-line op warme onderhuid in een vlek zou veranderen, moe van consultaties van veertig minuten die toch in verwarring eindigden. Dus bouwde ze een klein schetsgereedschap voor haar eigen shop. Ze noemde het Inke omdat haar kat Tinta heet en de twee woorden in haar hoofd rijmden. Dat is heel de ontstaansgeschiedenis.
Waarom het stil werd.
Ze runde het in haar eentje, vanuit dezelfde kamer waar ze tatoeëerde, twee jaar lang. Het was nooit bedoeld als start-up. Toen kwam in 2024 de echte burn-out, het soort waarbij je stopt met tekenen, en ze nam een heel jaar vrij. Geen mails, geen machine, alleen lange wandelingen langs de Schelde en veel leeswerk. In januari 2026 kwam ze terug met een propere versie en zette ze de deur weer open.
Wat Tinta ervan vindt.
Tinta is een zwarte kat met een licht gescheurd linkeroor en uitgesproken meningen over toetsenborden. Ze zat het grootste deel van de herbouw op de spatiebalk, en daarom aanvaardden de eerste drie versies van Inke alleen prompts in kleine letters. Rien heeft dat uiteindelijk opgelost. Tinta blijft niet overtuigd. Volgens iedereen is zij de échte creative director.
Waar de studio nu zit.
Eén kamer boven een stoffenwinkel op de Dageraadplaats, in de Zurenborg-wijk van Antwerpen. Een houten tekentafel bij het raam, een tattoo-machine op een opgevouwen proper doek, een laptop die iets te warm is, een halfdode cactus, en Tinta op de radiator. Meer is het niet. Geen team, geen kantoor, geen investeerders-pitch, geen series A, geen pivot. Gewoon een tatoeëerder die een computer heeft leren tekenen.
EEN BRIEFJE UIT DE SHOP
als je dit leest, bedankt. ik heb inke gebouwd zodat mensen zouden stoppen met tattoos waar ze spijt van krijgen. niet om beroemd te worden, niet om geld op te halen, niet om de wereld te veranderen. ik heb het gebouwd omdat ik het beu was om goede ideeën slecht getatoeëerd te zien. als het je helpt, prima. als het niet helpt, zeg het en ik los het op.
Rien · Antwerpen · 2026
Kom eens langs.
De deur op de Dageraadplaats staat op zaterdag open, van 14u tot 18u. Woon je ver, stuur dan een briefje. Rien leest er elk.